Rozdział 6. Multiplayer Git

Na początku zastosowałem Git w prywatnym projekcie, gdzie byłem jedynym programistą. Z poleceń, w związku z rozproszoną naturą Gita, potrzebowałem jedynie komende pull i clone, dzięki czemu mogłem trzymać ten sam projekt w kilku miejscach.

Później chciałem opublikować mój kod za pomocą Gita i dołączyć zmiany kolegów. Musiałem nauczyć się zarządzać projektami, nad którymi zaangażowani byli programiści z całego świata. Na szczęście jest to silną stroną Gita i chyba jego racją bytu.

Kim jestem?

Każdy commit otrzymuje nazwę i adres e-mail autora, które zostaną pokazane w git log. Standardowo Git korzysta z ustawień systemowych do wypełnienia tych pól. Aby wprowadzić te dane bezpośrednio, podaj:

$ git config --global user.name "Jan Kowalski"
$ git config --global user.email jan.kowalski@example.com

Jeśli opóścisz przełącznik --global zmiany zostaną zastosowane wyłącznie do aktualnego repozytorium.

Git przez SSH, HTTP

Załóżmy, posiadasz dostęp SSH do serwera stron internetowych, gdzie jednak Git nie został zainstalowany. Nawet, jeśli jest to mniej efektywne jak rodzimy protokół GIT, Git potrafi komunikować się również przez HTTP.

Zładuj Git, skompiluj i zainstaluj pod własnym kontem oraz utwórz repozytorium w twoim katalogu strony internetowej.

$ GIT_DIR=proj.git git init
$ cd proj.git
$ git --bare update-server-info
$ cp hooks/post-update.sample hooks/post-update

Przy starszych wersjach Gita samo polecenie cp nie wystarczy, wtedy musisz jeszcze:

$ chmod a+x hooks/post-update

Od teraz możesz publikować aktualizacje z każdego klonu poprzez SSH.

$ git push web.server:/sciezka/do/proj.git master

i każdy może teraz sklonować twój projekt przez HTTP:

$ git clone http://web.server/proj.git

Git ponad wszystko

Chciałbyś synchronizować repozytoria bez pomocy serwera czy nawet bez użycia sieci komputerowej? Musisz improwizować w nagłym wypadku? Widzieliśmy, że poleceniami git fast-export i git fast-import możemy konwertować całe repozytoria w jeden jedyny plik i z powrotem. W ten sposób możemy transportować tego typu pliki za pomocą dowolnego medium, jednak bardziej wydajnym narzędziem jest git bundle.

Nadawca tworzy bundle:

$ git bundle create plik HEAD

i transportuje bundle plik do innych zaangażowanych: przez e-mail, pendrive, xxd hexdump i skaner OCR, kod morsea, przez telefon, znaki dymne, itd. Odbiorca wyciąga commits z bundle poprzez podanie:

$ git pull plik

Odbiorca może to zrobić z pustym repozytorium. Mimo swojej wielkości plik zawiera kompletny oryginał repozytorium.

W dużych projektach unikniesz śmieci danych, jeśli tylko zrobisz bundle zmian brakujących w innych repozytoriach. Na przykład załóżmy, że commit “1b6d…” jest najaktualniejszym, które posiadają obie partie:

$ git bundle create plik HEAD ^1b6d

Jeśli robi się to regularnie, łatwo można zapomnieć, który commit został wysłany ostatnio. Strony pomocy zalecają stosowanie tagów, by rozwiązać ten problem. To znaczy, po wysłaniu bundle, podaj:

$ git tag -f ostatni_bundle HEAD

a nowy bundle tworzymy następnie poprzez:

$ git bundle create nowy_bundle HEAD ^ostatni_bundle

Patches: globalny środek płatniczy

Patches to jawne zobrazowanie twoich zmian, które mogą być jednocześnie rozumiane przez komputer i człowieka. Dodaje im to uniwersalnej mocy przyciągania. Możesz wysłać patch prowadzącym projekt, niezależnie od tego, jakiego używają systemu kontroli wersji. Doputy twoi współpracownicy potrafią czytać swoje maile, mogą widzieć również twoje zmiany. Również i z twojej strony wszystko, czego ci potrzeba to funkcjonujące konto e-mailowe: nie istnieje konieczność zakładania repozytorium online.

Przypomnij sobie pierwszy rozdział:

$ git diff 1b6d > mój.patch

produkuje patch, który można dołączyć do e-maila dla dalszej dyskusji. W repozytorium Git natomiast podajesz:

$ git apply < mój.patch

By zastosować patch.

W bardziej oficjalnym środowisku, jeśli nazwiska autorów i ich sygnatury powinny również być notowane, twórz patch od pewnego punktu, po wpisaniu:

$ git format-patch 1b6d

Uzyskane w ten sposób dane mogą przekazane być do git-send-mail albo odręcznie wysłane. Możesz podać grupę commits

$ git format-patch 1b6d..HEAD^^

Po stronie odbiorcy zapamiętaj e-mail jako daną i podaj:

$ git am < email.txt

Patch zostanie wprowadzony i utworzy commit, włącznie z informacjami jak na przykład informacje o autorze.

Jeśli stosujesz webmail musisz ewentualnie poszukać opcji pokazania treści w formie niesformatowanego textu, zanim zapamiętasz patch do pliku.

Występują minimalne różnice między aplikacjami e-mailowymi bazującymi na mbox, ale jeśli korzystasz z takiej, należysz do grupy ludzi, która za pewne umie się z nimi obchodzić bez czytania instrukcji!

Przepraszamy, przeprowadziliśmy się

Po sklonowaniu repozytorium, polecenia git push albo git pull będą automatycznie wskazywały na oryginalne URL. Jak Git to robi? Tajemnica leży w konfiguracji, która utworzona zostaje podczas klonowania. Zaryzykujmy spojrzenie:

$ git config --list

Opcja remote.origin.url kontroluje źródłowe URL; “origin” to alias, nadany źródłowemu repozytorium. Tak jak i przy konwencji z master branch, możemy ten alias zmienić albo skasować, zwykle jednak nie ma powodów by to robić.

Jeśli oryginalne repozytorium zostanie przesunięte, możemy zaktualizować link poprzez:

$ git config remote.origin.url git://nowy_link/proj.git

Opcja branch.master.merge definiuje standardowy remote-branch dla git pull. Podczas początkowego klonowania, zostanie ustawiony na aktualny branch źródłowego repozytorium, że nawet i po tym jak HEAD źródłowego repozytorium przejdzie do innego branch, późniejszy pull pozostanie wierny oryginalnemu branch.

Ta opcja jest ważna jedynie dla repozytorium, z którego dokonało się pierwszego klonowania, co zapisane jest w opcji branch.master.remote. Przy pull z innego repozytorium musimy podać z którego branch chcemy korzystać.

$ git pull git://example.com/inny.git master

To wyjaśnia dlaczego nasze poprzednie przykłady z push i pull nie posiadały argumentów.

Oddalone Branches

Jeśli klonujesz repozytorium, klonujesz również wszystkie jego branches Może jeszcze tego nie zauważyłaś, ponieważ Git je ukrywa: musisz się o nie specjalnie pytać: To zapobiega temu, że branches z oddalonego repozytorium nie przeszkadzają twoim lokalnym branches i czyni to Git łatwiejszym dla początkujących.

Oddalone branches możesz pokazać poprzez:

$ git branch -r

Powinieneś zobaczyć coś jak:

origin/HEAD origin/master origin/experimental

Lista ta ukazuje branches i HEAD odległego repozytorium, które mogą być również stosowane w zwykłych poleceniach Git. Przyjmijmy, na przykład, że wykonałaś wiele commits i chciałbyś uzyskać porównanie do ostatnio ściągniętej wersji. Możesz przeszukać logi za odpowiednim hashem SHA1, ale dużo prościej jest podać:

$ git diff origin/HEAD

Możesz też sprawdzić co działo się w branch “experimental”:

$ git log origin/experimental

Więcej serwerów

Przyjmijmy, dwóch innych programistów pracuje nad twoim projektem i chciałabyś mieć ich na oku. Możemy obserwować więcej niż jedno repozytorium jednocześnie:

$ git remote add inny git://example.com/jakies_repo.git
$ git pull inny jakis_branch

Teraz przyłączyliśmy jeden branch z dwóch repozytoriów i uzyskaliśmy łatwy dostęp do wszystkich branch z wszystkich repozytoriów.

$ git diff origin/experimental^ inny/jakiś_branch~5

Co jednak zrobić, gdy chcemy porównać zmiany w nich bez wpływu na naszą pracę? Innymi słowami, chcemy zbadać ich branches bez importowania ich zmian do naszego katalogu roboczego. Zamiast pull skorzystaj z:

$ git fetch      # Fetch z origin, standard.
$ git fetch inne # Fetch od drugiego programisty.

Polecenie to załaduje jedynie historię Mimo, że nasz katalog pozostał bez zmian, możemy teraz referować z każdego repozytorium poprzez polecenia Gita, ponieważ posiadamy lokalną kopię.

Przypomnij sobie, że pull za kulisami to to samo co fetch z następującym za nim merge. W normalnym wypadku wykonalibyśmy pull, bo chcielibyśmy przywołać również ostatnie commmits. Ta przywołana sytuacja jest wyjątkiem wartym wspomnienia.

Sprawdź git help remote by zobaczyć, jak usuwa się repozytoria, ignoruje pewne branches i więcej.

Moje ustawienia

W moich projektach preferuję, gdy pomagający mi programiści przygotują własne repozytoria z których mogę wykonać pull. Większość hosterów Gita pozwala na utworzenie jednym kliknięciem twojego własnego forka innego projektu.

Gdy przywołałem moją gałęź korzystam z poleceń Gita dla nawigacji i kontroli zmian, które najlepiej, gdy są dobrze zorganizowane i udokumentowane. Wykonuję merge moich własnych zmian i przeprowadzam ewentualnie dalsze zmiany. Gdy już jestem zadowolony, push do zentralnego repozytorium.

Mimo, iż dość rzadko otrzymuję posty, jestem zdania, że ta metoda się opłaca. Zobacz Post na Blogu Linusa Torvalds (po angielsku).

Pozostając w świecie Gita jest wygodniejsze niż otrzymywanie patchów, ponieważ zaoszczędza mi to konwertowanie ich do commits Gita. Poza tym Git martwi się o szczegóły, jak nazwa autora i adres e-maila, tak samo jak i o datę i godzinę oraz motywuje autora do opisywania swoich zmian.